Osób on-line:7.
Platon: Cnota i wiedza
Tekst przygotował Raum kontakt: averaum@interia.pl
Platon urodził się w roku 427 p.n.e i był w młodości uczniem Sokratesa. Po śmierci Sokratesa na pewien czas wyjechał do Aten w podróży po wybrzeżu Morza Śródziemnego. Po powrocie założył szkołę filozoficzną, która zasłynęła pod nazwą Akademii, do której uczęszczał między innymi Arystoteles. W roku 367 p.n.e zaproszono go, aby pokierował wychowaniem młodego władcy Syrakuzy Dionizosa II.
Platon miał bardziej systematyczne podejście do filozofii aniżeli Sokrates, który stawiając odpowiednie pytania, starał się wykazać rozmówcom, że ich rzekoma wiedza jest płytka i niepewna. Platon uczynił go głosicielem własnych poglądów; zobaczymy jednak, że Platońskie podejście do moralności bardzo wiele zawdzięcza samodzielnie przez niego wypracowanej teorii poznania. W dialogu Eutyfron rozmowa koncentruje się na problemie, czy ludzie moralnie zobowiązani do czynienia tego, co nakazują bogowie, czy też bogowie nakazują tylko to, co samo w sobie, niezależnie od ich wyroku, jest dobre. Każde rozwiązanie prowadzi do właściwych mu trudności.
W rozmowie z Sokratesem Eutyfron argumentuje na rzecz etyki boskich nakazów, podstawą moralności zatem czyni wolę bogów czy Boga.
Platon opowiada się za niezależną od Boga miarą czynów moralnych, która staję się u niego Formy. Platon był etycznym realistą, a poglądom jego można się przeciwstawić stwierdzając, że nie ma absolutnych norm, moralności zaś jest relatywna.
Tekst przygotował Raum kontakt: averaum@interia.pl
